Vandaag tijdens het wandelen zag ik een oude man in een elektrische rolstoel. En hij stond stil, net over de zebra (gelukkig!!). In de tijd dat het duurde om hem te bereiken is hij geen meter vooruit gegaan.
Moet je gaan vragen of er iets aan de hand is? Zou hij het waarderen? Zou het hem bang maken? Zou hij vinden dat ik me met zijn zaken niet moest bemoeien?
Ik liep verder en keek weer terug. Daar stond hij nog, en ik kon het niet over mijn hart krijgen. Ik liep terug en vroeg of er iets aan de hand was. In een bijna niet te horen zachte stem zei hij alleen "accu leeg". Oei, zei ik, da's niet mooi. Ik vroeg of ik wat kon doen, iemand moest bellen (ik had de mobiel bij me) maar hij zei dat zijn schoondochter al onderweg was. Ik kon verder niets doen (vroeg ik me af of hij dan ook ergens een mobiel had....)
Op dat moment liep een jong(ere) vrouw op hem af en glimlachte.
Ik wenste hem succes en liep verder.
Ik heb niet kunnen helpen, hooguit zijn kijk op de "jeugd" (relatief gezien!!) bijstellen, maar ik moet er niet aan denken dat ik nu thuis zit en me afvraag of hij daar misschien nog zou staan.
Mensen, als je de kans krijgt, reik even een hand. De wereld zal je dankbaar zijn, en wat goes around, comes around.
